ANNE AMELİYAT OLURSA

Günlerden Cuma.

Musmutlu uyanmışım çünkü haftanın son iş günü. Çünkü hava çok güzel. Çünkü güzel Adana'mda Portakal Çiçeği Karnavalı'nın ikincisini kutluyoruz. Her yerde bir bayram havası.

Mesai bitti, işte çıktım. Duru Hanım çoktan babasıyla çıkmış sokaklara karnavalın tadını çıkarmakta. Ben de katıldım kervana. Tüm dostlar bizim gibi sokakta. Balonlar, şarkılar, ellerde kadehler ayaküstü sohbet edenler. Keyifler dorukta. Uyduk biz de karnavalın ruhuna, baktık bebe de keyifli dolaşıp durduk saatlerce. Eve vardığımızda saat 02:00 idi. Cuppa yatak.

Derken kanter içinde uyandım, rüyamda karnımdan bıçaklıyor bir gaspçı beni acılar içindeyim. Hissettiğim acı gerçek. Karnım sahiden de ağrıyor. Geçer diye bekledim, kalktım su içtim, dolaştım evde ama nafile; geçeceği yerde artıyor giderek. Dayanamayıp uyandırdım kocayı ve "hastaneye gidelim" dedim.

Burada belirtmem lazım; ben bir yerim ağrıdı mı ilaç almam. Ağrıyı dinlerim. Ateş gibi ağrının da vücudun termostatı olduğuna inanırım ve gözlerim. Artıyor mu, şiddetli mi, yayılıyor mu vs. Acı eşiği ciddi anlamda yüksek biri olduğumdan ağrıya direnmek zor olmaz benim için. Direnemediğim noktada ise bilirim ki problem var, giderim doktora. Bu defa da öyle oldu. Uykudaki bebeği sarıp sarmalayıp karşı komşumuza bırakıp koşturduk acile.

Göbek çevresinde orta şiddetli başlayan ağrı giderek kasıklara doğru yayıldı ve özellikle sağ kasığımda yoğunlaştı. Önüne çıkan hemen her şeyi okuyan biri olduğumdan (ki bu çoğu zaman iyi olmuyor) apandisit ağrısı olabileceğinden şüphelendim. O nedenle gecikmek istemedim. Zira apandisit tedavisi çok basit ama patlaması durumunda çok kötü sonuçlar doğurabilen bir yaramaz organ.

Nitekim hastanedeki doktorlar şüphelerimi haklı çıkardılar ve ameliyata alınacağımı söylediler. 

Ameliyatımı oldum, bir gece hastanede kaldım ve artık evimdeyim. 

Beni evde gören Duru Hanım ilk gün mutluluktan zıplaya zıplaya dolaştı etrafta. Sonra ne kadar oyuncak varsa yatağıma taşıyıp benimle oynamak istedi. Ben de elimden geldiğince onu kırmamaya uğraştım. Şimdi daha iyiyim. Hala ağrı nöbetlerim oluyor, Duru'yu kucağıma almam yasak ama minik bunu anlamıyor ve tepemden inmiyor. Bensiz yıkanmıyor, uyumuyor ve oyun oynarken oyuna katılmasam dahi yanında istiyor.

Özetle annelik ameliyat dahi dinlemiyor.

Şikayetçi miyim; hayır. O kadar özlemişim ki kızımla vakit geçirmeyi; bu duruma sevinesim geliyor:)